دانشگاه شیراز پژوهش‌های برنامه درسی 2251-6794 16 1 2026 03 21 Identifying Teaching–Learning Methods for the Affective Education Curriculum in Primary Schools بررسی و شناسایی روش‌های یاددهی ـ یادگیری برنامه درسی تربیت عاطفی در دوره ابتدایی 102 77 8853 10.22099/jcr.2026.8853 FA رضا علم گروه علوم تربیتی، واحد آزادشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ، آزادشهر علی اصغر بیانی گروه علوم تربیتی، واحد آزادشهر، دانشگاه آزاداسلامی ، آزادشهر ،ایران حسین فکوری حاجیار گروه علوم تربیتی، واحد آزادشهر، دانشگاه آزاداسلامی ، آزادشهر ،ایران حسن صائمی گروه علوم تربیتی، واحد آزادشهر، دانشگاه آزاداسلامی ، آزادشهر ،ایران 0000-0002-9597-913X مریم صفری گروه علوم تربیتی، واحد آزادشهر، دانشگاه آزاداسلامی ، آزادشهر ،ایران Journal Article 2025 12 10 This qualitative study aimed to identify and analyse teaching–learning methods suitable for an affective education curriculum in Iranian primary schools, given its links with children’s mental health, social adjustment and academic success. Using conventional content analysis, 18 experts and faculty members in curriculum studies, educational management, psychology and related fields were selected through purposive maximum-variation sampling. Semi-structured in-depth interviews were conducted and analysed inductively; trustworthiness was supported by Lincoln and Guba’s criteria. Results generated the core category of “interactive and affective learning” with five categories: experiential learning (role-play, emotional games, empathy workshops), interactive strategies (storytelling, moral dialogue, arts-based activities), cooperative learning (group projects, peer-led activities), innovative and blended methods (educational technology, multimedia tools, blended learning), and teacher empowerment (emotional self-awareness, emotion regulation, role modelling). The study underscores the need to systematically integrate affective education into Iran’s primary curriculum through a multidimensional, culturally grounded framework, alongside localised programmes and sustained teacher development to implement interactive and technology-enhanced approaches that strengthen students’ emotional and social competencies while supporting academic learning. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تحلیل روش‌های یاددهی–یادگیری مناسب برای برنامه درسی تربیت عاطفی در دوره ابتدایی انجام شد؛ زیرا این بُعد از رشد کودک با سلامت روانی، سازگاری اجتماعی و موفقیت تحصیلی پیوند دارد و غفلت از آن می‌تواند به اضطراب، پرخاشگری و افت تحصیلی بینجامد. مطالعه با رویکرد کیفی و طرح تحلیل محتوای قراردادی اجرا شد. جامعه پژوهش متخصصان و اعضای هیئت علمی علوم تربیتی، روان‌شناسی و مدیریت آموزشی بودند که ۱۸ نفر از آنان با نمونه‌گیری هدفمند و تنوع حداکثری انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری، به‌صورت استقرایی تحلیل و با معیارهای لینکلن و گوبا از نظر اعتبار، انتقال‌پذیری، اتکاپذیری و تأییدپذیری ارزیابی شد. یافته‌ها مقوله محوری «یادگیری تعاملی و عاطفی» را نشان داد و پنج دسته روش را معرفی کرد: یادگیری تجربه‌محور، شیوه‌های تعاملی، یادگیری مشارکتی، روش‌های نوین و ترکیبی مبتنی بر فناوری، و توانمندسازی معلم با تأکید بر خودآگاهی و مدیریت هیجان. در مجموع، طراحی برنامه‌های بومی و ارتقای شایستگی عاطفی معلمان می‌تواند مهارت‌های عاطفی–اجتماعی دانش‌آموزان را همزمان با یادگیری تحصیلی تقویت کند. https://jcr.shirazu.ac.ir/article_8853_d4487523d3188a74931773f77d3f2893.pdf