دانشگاه شیراز پژوهش‌های برنامه درسی 2251-6794 15 2 2025 11 22 Lived experiences of teachers and parents in dealing with multicultural elementary school students تجارب زیسته‌ی معلمان و والدین در مواجهه با دانش‌آموزان چندفرهنگی دوره‌ی ابتدایی 200 165 8543 10.22099/jcr.2026.8543 FA وحید پوراصفهانی دانشجو‌ی‌ دکترای رشته برنامه‌ریزی ‌درسی، دانشکده روانشناسی و علوم ‌تربیتی، دانشگاه‌ علامه طباطبایی تهران. ایران. علیرضا صادقی دانشیار گروه مطالعات برنامه درسی دانشگاه علامه طباطبایی تهران. ایران Journal Article 2025 07 22 This study explores the lived experiences of teachers and parents in dealing with multicultural students in elementary schools of Qom Province, Iran, where increasing cultural, linguistic, and ethnic diversity presents both opportunities and challenges for inclusive education. Using a qualitative approach and a descriptive phenomenological method, the research aimed to deeply examine how these key stakeholders perceive, interpret, and respond to multicultural dynamics in the classroom and at home. Data were collected through semi-structured interviews with 17 teachers and 19 parents from multicultural schools during the 2024–2025 academic year. Participants were purposefully selected based on specific criteria: teachers with a minimum of three years' experience in multicultural settings and parents belonging to minority groups (e.g., Afghan, Iraqi, Pakistani, Indian, or Lebanese) whose children had been enrolled in such schools for at least two years. Thematic analysis was conducted using Colaizzi’s (1978) phenomenological framework, and the trustworthiness of the findings was ensured by applying Guba and Lincoln’s (1985) criteria—credibility, dependability, confirmability, and transferability—through strategies such as prolonged engagement, member checking, and detailed documentation. Findings from teacher interviews revealed 10 main themes and 24 sub-themes, including managing cross-cultural dynamics, redefining teacher identity in multicultural classrooms, language as a tool of communication and power, creating safe and inclusive classroom environments, the role of families in shaping moral and educational values, supportive leadership by principals, teacher behavioral bias, cultural diversity as an opportunity for mutual learning, and structural inequalities. Parent interviews resulted in 5 main themes and 12 sub-themes, encompassing concerns over their children’s cultural acceptance, perceived discrimination, limited participation in school processes, the impact of diversity on personality development, and the lack of adequate educational and psychological support structures. Despite its contributions, the study has limitations: its findings are context-specific to Qom and cannot be easily generalized to other regions or stakeholder groups such as students, school leaders, or policymakers; and its reliance on qualitative methods, while rich in depth, may not capture quantifiable aspects of multicultural education. To address these gaps, future studies are encouraged to adopt mixed-methods approaches and include broader samples across various geographic and cultural contexts. Based on the findings, the study offers practical recommendations: for policymakers—to allocate resources for developing culturally inclusive curricula and provide in-service training for teachers to overcome biases; for teachers—to recognize diversity as a pedagogical asset and foster empathetic, safe classrooms; for school leaders—to support teacher innovation and ensure inclusive parental engagement policies; and for parents—to actively participate in school communication and promote the preservation of their children's cultural identity. The study concludes that teachers’ and parents’ lived experiences are central to the success of multicultural education, and that promoting equity, empathy, and inclusion in elementary schools requires systemic policy support, ongoing professional development, and collaborative engagement among all educational stakeholders. هدف این پژوهش واکاوی تجارب زیسته‌ی معلمان و والدین در مواجهه با دانش‌آموزان چندفرهنگی دوره‌ی ابتدایی بود. این پژوهش‌‌ از نظر رویکرد‌‌‌، کیفی و از نوع؛ پدیدارشناسی ‌توصیفی مبتنی بر مصاحبه‌‌ نیمه‌‌‌‌ ساختاریافته بود. میدان پژوهش شامل؛ معلمان و والدین مدارس ابتدایی چندفرهنگی استان قم در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود. روش انتخاب مشارکت‌کنندگان به صورت هدفمند؛ مبتنی بر اشباع نظری یافته‌ها بود. معیار ورود مشارکت‌کنندگان معلم، برخورداری از سابقه ۵ ساله و تجربه‌ی مستقیم تدریس در کلاس‌های چندفرهنگی به مدت حداقل ۳ سال، و تمایل به شرکت در پژوهش؛ و برای والدین، داشتن فرزند در حال تحصیل در این مدارس از اقوام و ملیت‌های مختلف به مدت حداقل دو سال، و تمایل به شرکت در پژوهش بود. در نهایت مشارکت‌کنندگان،‌ 17 نفر از معلمان و‌ 19 نفر از والدین مدارس‌‌ ابتدایی چندفرهنگی بودند. اطلاعات نوشتاری به‌ دست‌آمده از مصاحبه‌ها، از روش تحلیل‌ محتوای مضمونی مبتنی بر روش ‌پدیدار‌شناسی‌ توصیفی‌ کلایزی (1978) مورد تجزیه‌‌ و‌ تحلیل قرار‌ گرفت. اعتمادپذیری اطلاعات توسط معیارهای ‌گوبا و لینکلن (1985) مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌های حاصل از مصاحبه با معلمان؛ 10 مضمون اصلی و 24 زیرمضمون داشت. همچنین یافته‌های حاصل از مصاحبه با والدین؛ 5 مضمون اصلی و 12 زیرمضمون داشت. نتایج این پژوهش نشان داد؛ کیفیت یادگیری و تعاملات فرهنگی در مدارس چندفرهنگی، بیش از هر چیز، متأثر از تجربه‌های واقعی و روزمره معلمان و والدین در بستر مدرسه است و هرگونه سیاست‌گذاری یا مداخله آموزشی، باید مبتنی بر این تجربه‌های زیسته طراحی و اجرا شود. https://jcr.shirazu.ac.ir/article_8543_0a511fae1767f66f6683509067c7723e.pdf