تبیین مدل علی عوامل مدرسه ای بر رفتارهای تحصیلی با واسطه گری عوامل فردی(خودکارآمدی و خودتنظیمی)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری ،گروه روانشناسی،واحد مرودشت،دانشگاه آزاد اسلامی،مرودشت ،ایران

2 دانشیار گروه روانشناسی،واحد شیراز،دانشگاه آزاد اسلامی،شیراز،ایران

3 استادیار گروه روانشناسی،واحد مرودشت،دانشگاه آزاد اسلامی،مرودشت،ایران

4 استاد گروه روانشناسی،واحد مرودشت،دانشگاه آزاد اسلامی،مرودشت ،ایران

چکیده

پژوهش حاضر با هدف مدل یابی روابط بین عوامل مدرسه‌ای (نگرش به مدرسه، ادراک از جو مدرسه) بر رفتارهای تحصیلی با واسطه گری عوامل فردی(خودکارآمدی و خودتنظیمی)انجام گرفت. جامعه این تحقیق تمام دانش آموزان متوسطه شهر شیراز است که در سال تحصیلی 1397-1396 مشغول تحصیل در دبیرستان های شهر شیراز بودند. جهت انتخاب نمونه، 581 نفر از دانش آموزان با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند. گردآوری اطلاعات، با استفاده از پرسشنامه های نگرش به مدرسه(SAAS) مک کوچ و سیگل(2003)، پرسشنامه ادراک جو مدرسه تریکت و موس(1973)، پرسشنامه خودتنظیمی بوفارد(1995)، پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر(1980) و پرسشنامه خودکارآمدی کودکان و نوجوانان(SEQ-C) موریس(2001) انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون معادلات ساختاری نشان داد که متغیرهای نگرش نسبت به مدرسه و جو مدرسه پیش‌بین‌های مثبت و معنی‌داری برای خودکارآمدی و خودتنظیمی دانش‌آموزان بودند؛ خودکارآمدی و خودتنظیمی نیز پیش‌بین‌های مثبت و معنی‌داری برای رفتارهای تحصیلی دانش‌آموزان بودند و تأثیر عوامل مدرسه‌ای بر رفتارهای تحصیلی دانش‌آموزان را به طور کامل واسطه‌گری می‌کردند. مدل پژوهش در مجموع 38 درصد از واریانس رفتارهای تحصیلی را تبیین نمود. یافته‌های پژوهش مؤید آن است که ویژگی‌های فردی دانش‌آموزان قادرند تأثیر عوامل مدرسه‌ای بر رفتارهای تحصیلی را واسطه‌گری کنند.

کلیدواژه‌ها